473 Views

Κοιτάζοντας τον ορίζοντα *γράφει ο Γιάννης Κωνσταντινίδης

Η ανασυγκρότηση της Σοσιαλδημοκρατίας, δεν είναι μόνο  μια εγχώρια, συγκυριακή

ιδεολογική  αναζήτηση. Είναι πανευρωπαϊκό αίτημα. Οι πρόσφατες εκλογές σε χώρες της Ε.Ε.

ολοκλήρωσαν με τον πιο εύγλωττο τρόπο την κατάρρευση των σοσιαλδημοκρατικών κομμά-

των, επιβεβαιώνοντας τις προβλέψεις πολιτικών αναλυτών και κομματικών επιτελείων.

Συμπληρώθηκαν εκατό περίπου χρόνια  από τη διάσπαση της Ευρωπαïκής αριστεράς

σε κομμουνιστές και σοσιαλδημοκράτες. Και είναι γνωστή η πορεία  τους.

Οι πρώτοι (μαρξιστές) αφού συγκλόνισαν κυριολεκτικά την παγκόσμια κοινή γνώμη και αποτέ-

λεσαν πρότυπο του «άλλου» πολιτικού συστήματος (ΕΣΣΔ), για οκτώ δεκαετίες, αποσύρθηκαν

αυτοηττημένοι  και αδικαίωτοι στο «Μουσείο της πολιτικής ιστορίας. Έμεινε πίσω τους η  Κίνα,

να σκέπτεται «Μαοïκά» και να κυριαρχεί στην παγκόσμια αγορά Καπιταλιστικά.

Και οι δεύτεροι, οι σοσιαλδημοκράτες; Τους ανήκει ιστορικά η αναγνώριση και η δικαίωση

της εγκαθίδρυσης του κράτους πρόνοιας και της κοινωνίας των πολιτών, απέναντι στον άκρατο

κρατισμό της μαρξιστικής αριστεράς και τη θεοποίηση  της αγοράς του καπιταλισμού.

Ανακύπτει συνεπώς το ερώτημα: Γιατί τότε η κατάρρευση; Η  απάντηση θα απαιτούσε μια

ολοκληρωμένη και πειστική τεκμηρίωση, στο πλαίσιο μιας ημερίδας ή έστω μια διάλεξης.

Γι’ αυτό, όσο πιο συνοπτικά γίνεται σημειώνω:

1.Υποστηρίζεται  η άποψη  ότι το ευρωπαïκό  κοινωνικό μοντέλο, που καθιέρωσε  η σοσιαλ-

δημοκρατία, αναλώθηκε  μέσα στην τριακονταετία 1970 – 2000. Ολοκλήρωσε τον κύκλο του και

παρέσυρε  μαζί του και την δημιουργό του.  Ότι πλέον  ούτε ο κόσμος της εργασίας  είναι το ίδιο

διεκδικητικός, μήτε το κεφάλαιο το ίδιο ελαστικό απέναντι στην εργασία. Μ’ άλλα λόγια, υποταγή

στα δεδομένα.

2.Κατά τη διάρκεια της τελευταίας οικονομικής κρίσης, η Ε.Ε. εφάρμοσε αυστηρή δημοσιονο-

μική πολιτική, με προγράμματα λιτότητας, που  κλόνισαν έντονα το κράτος της κοινωνικής πρόνοιας.

Το πολιτικό κόστος στην περίπτωση αυτή το πλήρωσαν κατά κύριο λόγο οι σοσιαλδημοκράτες

είτε κυβέρνησαν αυτοδύναμα ή σε συνεργασία με  συντηρητικά κόμματα (π.χ.  Γερμανία).

Η εκμηδένιση της πολιτικής απόστασης ανάμεσα σε προοδευτικές και συντηρητικές πολιτικές,

αποïδεολογικοποίησε  την πολιτική. Μ’ άλλα λόγια η ευρωπαïκή σοσιαλδημοκρατία «παραιτήθηκε»

απ’το ρόλο της.

  1.          Η κοινωνική αναστάτωση  και τα ψυχολογικά αδιέξοδα  που προκαλεί στην Ευρώπη, η δυναμική

της μέσης ανατολής (προσφυγικό – ισλαμικό κράτος), ώθησαν μεγάλα τμήματα των λαών σε εθνικιστικά

και λαïκιστικά κινήματα. Πρόκειται ( κατά την άποψή μου) για μια συγκυριακή αντίδραση, με ιδεολογήματα

και εθνικιστικές εμμονές, που δεν θα αντέξουν σε ομαλές κοινωνικές καταστάσεις..

  1.    Και βεβαίως η φθορά της εξουσίας και ιδίως η διαφθορά κατά την άσκησή της, είναι μια σημαντική

παράμετρος.

Έπειτα  απ΄τα παραπάνω, προκύπτει αναπόφευκτα το ερώτημα:

Ήρθε το τέλος της Σοσιαλδημοκρατίας;  Μπήκαμε οριστικά στο μονόδρομο του «Αυτόματου ρυθμιστή»

της οικονομίας, της παντοδύναμης αγοράς;  Της α π ο λ ι τ ι κ ή ς;

Όχι  βέβαια. Η κοινωνία ακόμα και στην πιο νηφάλια φάση της δεν είναι στατική. Είναι μια ζώσα δυναμική.

Απλώς βιώνουμε μια παρατεταμένη κρίση. Η Πολιτική, η οικονομία, η κοινωνία συνυπάρχουν και λειτουργούν

ομοιοπαθητικά. Πυρήνας τους ο Πολιτισμός.  Ο μεγάλος ασθενής  των καιρών. Η χαμένη ψυχή των ανθρώπων.

Απαιτείται συνεπώς  πανευρωπαïκή  αφύπνηση. Να  επαναπροσδιορίσουμε το νέο Αξιακό   Κώδικα, της

κοινωνίας και της πολιτικής, ως πνευματικό, ηθικό κίνητρο, αντίδοτο των λαών απέναντι στη Νέα  Τάξη

πραγμάτων.

Ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για την πολιτικοποίηση της κοινωνίας, είναι  η κοινωνικοποίηση της πολιτικής.

Το ασφαλέστερο μαζικό μέτωπο, με όρους συνειδητοποιημένης ιδεολογίας, απέναντι σε κάθε αντιλαïκή  πολιτική

και λογική.  Να το κρίσιμο, το κυρίαρχο αίτημα- στοίχημα της εποχής, η συμμετοχή των λαών  στην επαναθεμελί

ωση της νέας Ευρωπαïκής Δημοκρατικής Αριστεράς. Της σύγχρονης Σοσιαλδημοκρατίας. Οι προτάσεις Τζ. Κόρμπιν,

Π. Μανιέτ, αλλά και Μακρόν και άλλων «ηττημένων» σοσιαλιστών ανοίγουν τον κύκλο διεργασιών- διαδικασιών.

Απ’ τον Ευρωπαïκό πολιτικό ορίζοντα ακούγονται  φωνές. Είναι η υπόγεια βοή της Ιστορίας, που «κυοφορεί» τον

Δημοκρατικό σοσιαλισμό, με στόχο την παγκοσμιοποίηση της πολιτικής.

Μ’ αυτή την έννοια, το εγχείρημα της ανασυγκρότησης του  ε ν ι α ί ο υ πολιτικού φορέα, (Σοσιαλδημοκρατικό

Κόμμα Ελλάδας), ξεπερνά το χρόνο ( την συγκυρία), γιατί δε αφορά απλώς τις επόμενες εκλογές, αλλά τις επόμενες

γενιές. Υπερβαίνει τα εθνικά όρια, γιατί σε κοινό ορίζοντα (χρόνου και χώρου)  σμίγει με το  ελπιζόμενο μέλλον

μιας Ενωμένης, Προοδευτικής Ευρώπης,

Γιάννης Κωνσταντινίδης

 

e-Grevena Portal