131 Views

Ο δρόμος προς το μέλλον (Η Σοσιαλδημοκρατία στο προσκήνιο)

Γεγονός ιδιαίτερης σημασίας, που θα επηρεάσει σημαντικά

τις πολιτικές εξελίξεις στη χώρα μας, χαρακτηρίστηκε η –πάνω από κάθε προσδοκία- μαζική προσέλευση των πολιτών στην εκλογική διαδικασία, για την ανάδειξη του επικεφαλής του νέου πολιτικού φορέα της Κεντροαριστεράς.

     Ήταν μια μαζική, αποφασιστική κοινωνική αντίδραση, απέναντι στην κρατούσα κατάσταση, που επιβεβαίωσε τον χαρακτήρα της, ως κίνημα πολιτών, δυο φορές μέσα σε μια

  εβδομάδα.

      Το πρώτο μεγάλο βήμα έγινε. Η ανάδειξη της Φώφης Γεννηματά, ως επικεφαλής του νέου πολιτικού φορέα, σε κλίμα ενότητας και συνοχής, στέλνει αισιόδοξο μήνυμα για τη συνέχεια.

       Και η προσδοκία αυτή, προϋποθέτει την καλύτερη δυνατή προετοιμασία του Ιδρυτικού Συνεδρίου. Είναι συνεπώς, τώρα η ώρα να ανοίξει ο διάλογος για τα ζητήματα ουσίας:

      1) Την ιδεολογική – πολιτική ταυτότητα του νέου κόμματος.

      2) Την προγραμματική του πρόταση, σε καθεστώς κρίσης.

      3) Τη θέση του και τους όρους συνεργασίας του, για την         προοδευτική διακυβέρνηση της χώρας  και την πολιτική

  σταθερότητα.

      4)Το όνομα, τα σύμβολα, τη δομή και το πλαίσιο

λειτουργίας  του κόμματος.

     Θεωρώ   αυτονόητο, ότι  πρόκειται για τη «θεμελίωση» νέου πολιτικού φορέα  και όχι για  το υποκατάστατο ή το συγκυριακό άθροισμα ποσοστών των συμμετεχόντων στο εγχείρημα κομμάτων. Νέο Κόμμα, ανοιχτό στην κοινωνία, καταλύτη των  πολιτικών εξελίξεων.

      Υπό την έννοια αυτή, η δημοκρατική διαδικασία στη

 λειτουργία του κόμματος και η συλλογικότητα στη λήψη

 αποφάσεων, δεν πρέπει να αφήνουν περιθώρια για ένα νέο «αρχηγικό κόμμα». Ένα κόμμα της κεντροαριστεράς, είναι εξ ορισμού  πολυσυλλεκτικό, γιατί εκπροσωπεί και εκφράζει πολιτικά, κοινωνικές τάξεις με  κοινά  ή συγκλίνοντα συμφέροντα  (μη προνομιούχους τους λέγαμε παλιά) Γι’ αυτό η ύπαρξη και η έκφραση ιδεολογικών τάσεων και ρευμάτων είναι και θεμιτή και αναγκαία, (π.χ .Δυτικοευρωπαϊκά σοσιαλδημο- κρατικά, εργατικά κόμματα). Πιο απλά: Ναι στις «τάσεις» και στα «ρεύματα» με ιδεολογικό προσδιορισμό (π.χ. δημοκράτης

 κεντρώος, αριστερός, σοσιαλδημοκράτης, σοσιαλιστής). «Όχι» όμως, στην ομαδοποίηση, που έχει ως πρόθεμα  στην κατάληξη «-ικος», όνομα φυσικού προσώπου (π.χ. Γεννηματ-ικός, Αν- δρουλακ-ικός, Θεοδωρακ-ικός, Καμινι-κός κλπ).

          Το φαινόμενο αυτό δεν στοιχειοθετεί ιδεολογία, είναι «αρχηγολαγνεία». Είναι προφανές, ότι σ’ ένα σύγχρονο κομματικό οργανισμό, όλα τα μέλη του, ανεξάρτητα απ’ το πολιτικό χώρο προέλευσης τους έχουν τα ίδια δικαιώματα και τις ίδιες υποχρεώσεις. Θα σταθώ ιδιαίτερα, στην πολυσήμαντη συμμετοχή της Νεολαίας στην κομματική λειτουργία. Η κομματική παράδοση του ΠΑΣΟΚ, έχει να επιδείξει  μια κοινωνική συνεργασία (το μπλόκ των μη προνομιούχων)  και μια ιστορικοπολιτική συνύπαρξη των γενεών ( της εθνικής αντίστασης, του 114, του πολυτεχνείου και της αλλαγής).       Αναφέρομαι στην ιδεολογικοπολιτική συνύπαρξη γενεών με συνδετικό κρίκο τα κοινά οράματα και τον κοινό αγώνα για την υλοποίησή τους.

Τώρα πλέον είναι άλλα τα ιστορικά, τα  κοινωνικά και κυρίως τα οικονομικά δεδομένα. Αυτό σημαίνει, πως άλλα  είναι και τα πολιτικά προτάγματα. Η εξέγερση της πλατιάς κοινωνικής βάσης, προτείνει μια  Κεντροαριστερά, όχι  στέγη πολιτικού επαγγελματισμού, αλλά   δρόμο αγώνα  και πορεία προς το μέλλον. Το οφείλουμε στους νέους, που έπεσαν στο στρόβιλο της κρίσης, στις  επερχόμενες γενιές, στους μη προνομιούχους έλληνες. Είναι τώρα η ώρα, εσύ, εγώ, όλοι μαζί, να γίνουμε ξανά συναγωνιστές, σύντροφοι-πολίτες, ένα μεγάλο, μαζικό «εμείς» και να αφήσουμε πίσω μας, όλους τους «εγώ» – πελάτες στη μοναξιά της ιδιώτευσής τους.

          Η ιστορία δεν θα μας περιμένει και δεν γράφεται από βραδυπορούντες  και απόντες.

                          Γιάννης  Κωνσταντινίδης

e-Grevena Portal