507 Views

Ζητείται…πυξίδα (γράφει ο Γιάννης Κωνσταντινίδης)

Έγραφα σε προηγούμενη παρέμβασή μου, πως βρισκόμαστε ως χώρα και ως λαός μπροστά σε θολό πολιτικό ορίζοντα. Πρόκειται για την ακρίβεια, για την δυσκολία που έχουμε, να δούμε, έπειτα από οκτώ χρόνια  μιας σαρωτικής οικονομικής κρίσης, με γυμνό μάτι το μέλλον μας.

      Για την «ελεγχόμενη» χρεοκοπία της χώρας μας, [γιατί περί αυτής πρόκειται], έχουν γραφτεί πολλά και έχουν λεχθεί και λέγονται περισσότερα. Σε μια πλουραλιστική δημοκρατία, όπως η δική μας, ο πολιτικός διάλογος μεταξύ των κομμάτων, αλλά και μεταξύ των πολιτών καταλήγει κατά κανόνα, δυστυχώς, σε πολλούς παράλληλους μονόλογους, όπου ο καθένας  ακούει μόνο την δική του φωνή, γιατί αυτή και μόνο αυτή, απηχεί την  αλήθεια.

     Επειδή όμως η αλήθεια είναι, σε κάθε περίπτωση, μόνο εκείνη που μπορούμε να αποδείξουμε, [Καρτέσιος αλλά και  Μάρξ],  πρέπει να πω, πως η οικονομική κρίση ήταν το αποτέλεσμα μιας ασυγχώρητης πολιτικής ακρισίας. Ο ιστορικός του μέλλοντος,  μακριά απ’ τα γεγονότα και τις σκοπιμότητες θα καταλογίσει   ανεπηρέαστος τις πολιτικές ευθύνες σε κόμματα και πολιτικούς.

    Προς το παρόν να σταθούμε μόνο στα γεγονότα, δηλαδή στα αναμφισβήτητα δεδομένα. Στη συμπεριφορά κυβερνήσεων, κομμάτων και πολιτών τόσο κατά το χρονικό διάστημα πριν την κρίση, όσο και κατά τη κρίση.

     Ο πολιτικός κύκλος που άνοιξε με την πτώση  της επτάχρονης  δικτατορίας, ονομάστηκε «μεταπολίτευση».  Πολλοί διατείνονται ότι ο κύκλος αυτός έκλεισε. Προσωπικά έχω τις ενστάσεις μου. Όχι γιατί  δεν άκουσα «την πόρτα της ιστορίας» να κλείνει, αλλά γιατί η πολιτική ιστορία μας  συνεχίζεται με τα ίδια και απαράλλακτα αρνητικά χαρακτηριστικά.  Δεν άλλαξε τίποτα η «επαναστατική γυμναστική των αριστερών πρόσημων»

     Η μεταπολίτευση λοιπόν, στο σύνολο της, αποτυπώθηκε στη συνείδηση του λαού, με  ένα πρωτόγνωρο έργο υποδομών και αξιομνημόνευτη θεσμική και κοινωνική πολιτική. Παράλληλα  όμως το σύνολο των κομμάτων υπηρέτησε με ευλάβεια τον λαικισμό, και, το καθένα απ ’τη θέση του και τη σχέση του με την εξουσια  καλλιέργησε στο λαό κλίμα πληθωρισμού υλικών προσδοκιών. Όσο για το ήθος και το ύφος της πολιτικής, δεν είναι υπόθεση ούτε  κομμάτων μήτε  ιδεολογιών. Είναι θέμα παιδείας, πολιτικής κουλτούρας, συγκεκριμένων πολιτικών, αλλά και πολιτών. Είναι νοοτροπία, πολιτική βιοτροπία, που ζημιώνει τα κόμματα, την κοινωνία και αδικεί την πολιτική. Τα κόμματα έχουν  βεβαίως και την τεράστια ευθύνη, κυρίως εκείνα, που άσκησαν εξουσία  για την οικονομική κατάρρευση της χώρας.

     Όπως «μαρτυρούν» τα δημοσιονομικά δεδομένα μέχρι το 2004 η οικονομία ήταν διαχειρίσιμη.  Στη  συνέχεια άρχισε  η αντίστροφη πορεία.  Το  2010  η κρίση έφερε  το πρώτο μνημόνιο. Έτσι μπήκαμε στο τούνελ των μνημονίων .

     Η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου βρέθηκε «ανυποψίαστη δυστυχής» μπροστά στο « θηρίο».Παρά την έντονη κινητικότητα και τις διεθνείς πρωτοβουλίες του, ο έλεγχος και η επιτήρηση της δημοσιονομικής μας πολιτικής ήταν αναπόφευκτη   κατάληξη.

   Σε αντίθεση με τις άλλες χώρες – μέλη της Ε. Ε. [ Ιρλανδία, Πορτογαλία, Κύπρος],  που αντιμετώπιζαν το ίδιο πρόβλημα και το έλυσαν μέσα σε μια τριετία, με συναίνεση όλων των κομμάτων σε ένα κοινό πρόγραμμα λιτότητας, στην περίπτωσή μας,  ανασύρθηκε απ’ το βαθύ εθνικό μας υποσυνείδητο ο πατροπαράδοτος διχασμός.

    Η Ν.Δ. με τις τρείς διακηρύξεις του Ζαππείου, πρότεινε άλλο «μείγμα δημοσιονομικής πολιτικής» και υποσχόταν εκτεταμένη τροποποίηση του ψηφισθέντος [1ου] μνημονίου.  Όμως ψήφισε ως Συγκυβέρνηση  το 2ο μνημόνιο. Τελικά η διαχείριση της κρίσης την οδήγησε με την μικρότερη δυνατή απώλεια στην αντιπολίτευση. [Γενάρης 2015].

     Ο ΣΥΡΙΖΑ, ανεπάντεχος « καβαλάρης της συγκυρίας»,  κυριάρχησε στο «αντιμνημονιακό μέτωπο», «δίδαξε» επανάστα ση  στους « αγανακτησμένους» και στους «δεν πληρώνω»,  συγκλόνισε «σύρριζα» τα θεμέλια της Ευρώπης με νταούλια και «εθνική περηφάνια», για να ψηφίσει τελικά, με  «αίμα και αγώνα», ως διακε- Καμένη ,,,κυβέρνηση το 3ο μνημόνιο. Το βιώνουμε και αυτό [συνηθίσαμε πια] όπως και τα προηγούμενα,   περιμένοντας, [ποιος ξέρει] το 4ο;

       Και η κοινωνία μας;

 Η απάντηση μας έρχεται με την δυναμική  των αριθμητικών συσχετισμών, που κατέγραψαν δυο εκλογικές αναμετρήσεις και ένα δημοψήφισμα [παλίρροια εθνικολαικισμού], που τελικά  αγνοήθηκε [ευτυχώς] στο όνομα του πολιτικού ρεαλισμού! {Δεν συμφωνείς, Γιάνη];

  Να η κλίμακα της λα ικής αντίδρασης:

         1] Άρνηση [Όχι δεν ήταν τόσο το έλλειμμα. Δεν υπήρχε πρόβλημα].

         2] Θυμός. [Μας έβαλαν σκόπιμα στο μνημόνιο].

         3] Διαπραγμάτευση. [Δεν είχαμε ικανούς διαπραγματευτές].

        4]. Απογοήτευση. [Όλοι το ίδιο είναι, όλοι είναι ψεύτες].

        5] Αποδοχή.

 Πολλοί επιμένουν να παραμένουν στα παραπάνω σκαλοπάτια. Όμως από την κρίση θα βγούμε μόνο αν καταλάβουμε γιατί μπήκαμε σ’ αυτή. Το φαινόμενο δεν είναι παράδοξο. Η κρίση έφερε τα επάνω κάτω. Διαψεύσθηκαν σχέδια, προσδοκίες, όνειρα. Δεν είναι εύκολη η αναντίρρητη αποδοχή. Είναι πιο εύκολο να  κατασκευάσει κανείς εχθρούς  [ντόπιους και ξένους], ή να πιστέψει σε βολικές και εύκολες λύσεις.

     Το φαινόμενο δεν είναι πρωτοφανές. Στην πολιτική και κυρίως στην οικονομία, οι λύσεις έχουν πρακτικό  χαρακτήρα, αλλά βιώνονται συναισθηματικά.

Ο πολιτικός ορθολογισμός δεν κερδίζει πάντα. Όμως τούτη τη φορά είναι ο μονόδρομος. Είναι η πυξίδα για το προσανατολισμό   αναξιοπαθούντων και ναυαγών.

    Διαφορετικά θα συνεχίσουμε στο τούνελ…

                   Γιάννης Κωνσταντινίδης.

e-Grevena Portal